Het oeuvre van Johan Dewulf is een onderzoek naar hoe zien overgaat in kijken. Het schilderij wordt een ruimte waarin de blik vertraagt, aandacht zich verdiept en de waarneming betekenis krijgt.

De zoektocht en de daaruit volgende handelingen zijn voor hem belangrijker dan het resultaat. Het doen is de essentie. Dit proces beschouwt hij als een vorm van hedonisme. Het vooronderzoek, de opbouw, de constructie, de kleurstalen die het werk mede tot stand brachten zijn vaak nog terug te vinden op het (eind)-resultaat.

Hierdoor lijken zijn werken niet volledig af. Het biedt de toeschouwer de mogelijkheid het werk zelf aan te vullen. Dit alles leidt vaak tot een combinatie tussen figuratief en abstract.

Gebeurtenissen, waarneming en beelden uit de media vormen het uitgangspunt.